Ik doe nu zo’n drie jaar aan Biodanza en toen ik voor het eerst van deze dansvorm hoorde vond ik het een gekke naam. Het heeft in ieder geval niks met biologisch of iets anders ‘groens’ te maken. Wat betekent het dan wel? Vroeg ik me eigenlijk net pas af. Dit is wat ik erover vond:

Biodanza is een combinatie van het Griekse woord bios (leven) en het Spaanse woord danza (dans). Vertaald betekent het dus “levensdans”.

En nu kregen we een dansoefening waarbij we in tweetallen elkaar moesten aantrekken en afstoten. We draaiden om elkaar heen, trokken een beetje aan elkaar en in één keer gaf ik mijn danspartner een best wel harde duw. Ze keek me met een verontwaardigd gezicht aan, zo van ooho wat doe jij nou! Alles in stilte, want je praat niet tijdens een oefening. Vervolgens sloeg ze haar armen over elkaar en liep van me weg.

Ik keek haar na en dacht; ooo wat heb ik nou gedaan?! Ondanks dat ik wist dat het een oefening was, voelde ik hoe angstig haar reactie bij me binnenkwam. Wat als ze niet meer bij me terugkomt? Wat als ze me niet meer aardig vindt? Wat als ik het helemaal verpest heb? Misschien was die duw wel echt te hard..

Ze liep een heel rondje door de zaal om vervolgens weer bij me uit te komen. De verbinding die daarna ontstond was veel intenser dan daarvoor. Aan het einde van de les vertelde ze hoe waarachtig en ‘echt’ ze onze ontmoeting had gevonden. Dat het zo fijn was dat we ons werkelijk hadden kunnen ‘uitspreken’ in de dans. Niet ingehouden zacht en lief, maar werkelijk trekkend en duwend.

En ik keek daarvan op, want ik had mijn duw heel angstig gevonden, ik had daarmee een risico genomen voor mijn gevoel. Maar ik besefte tegelijkertijd dat dit soort van risico’s nodig zijn om binnen een relatie verder te kunnen groeien om werkelijk met elkaar te kunnen verbinden. Als je samen een irritatie of ruzie te bovenkomt, verdiep je immers een relatie.

Het is dus van belang om jezelf te laten zien. Durven om het risico te nemen dat de ander niet leuk vindt wat je doet of zegt. En zoiets doe je eigenlijk alleen maar als je in je eigen kracht staat. Want als je voor je gevoel van veiligheid, afhankelijk bent van de waardering van een ander, dan kijk je wel goed uit en neem je geen risico’s, dan blijf je aardig en dienend (tot je ontploft 😉 ).

Maar door al dat aanpassen en afstemmen op de ander, wordt jouw essentie, jouw ‘zijn’ nooit werkelijk gezien. En dat is pas echt pijnlijk.

En hier komt Biodanza en wat Michael en ik doen met onze trajecten samen; we begeleiden je naar het volgen van je eigen unieke weg. Eentje die ervoor zorgt dat je voorbij de machteloosheid komt en ruimte en lichtheid gaat ervaren.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

Mijn hele leven draag ik al de overtuiging met mij mee; ‘Ik ben slecht’. Dat ik een ongewenste baby was heeft hier aan bijgedragen en al jong ontwikkelde ik een zware vorm van astma. Door op mijn 44ste te zien dat onder mijn astma de overtuiging ‘Ik ben een monster’ oftewel ‘Ik ben slecht’ zat, kon ik hier zo’n 12 jaar geleden vanaf komen. Hoe dit precies verliep kun je hier lezen.

Mijn astma was dan wel verdwenen en ik kon daardoor na 40 jaar stoppen met mijn dagelijkse medicatie, maar de overtuiging was nog niet geheel uit mijn systeem. Als ik vond dat ik iets ‘slechts’ had gedaan kon ik het spontaan benauwd krijgen. Meestal zag ik dan direct waar het om ging, soms moest ik hier wat dieper voor graven.

In mijn vorige blog (Giftige cocktail van 2 oude patronen) beschreef ik dat ik vanuit frustratie en paniek 2 boze mails naar iemand schreef. Daar voelde ik me vervolgens heel slecht over. Dus kreeg ik het benauwd. Schuld en schaamte lagen daar bovenop. En toen realiseerde ik me opeens dat ik door de overtuiging ‘Ik ben slecht’ vast te houden, mezelf continu aan het straffen ben. Want als dat mijn grondtoon is, dan is mijn focus onbewust dáárop gericht en zal deze vroeg of laat bewaarheid worden.

Niet omdat ik echt slecht bent, maar omdat er onbewust veel aandacht naar toegaat en alles wat je aandacht geeft, groeit. Dus ook mijn onbewuste angsten en negatieve overtuigingen. Zo manifesteer ik mijn eigen angst.

Het universum is daarbij mijns inziens moraal-loos, daar bestaat geen ‘goed of slecht’. Wat wij mensen goed of slecht vinden is wat we aangeleerd hebben gekregen vanuit onze opvoeding, godsdienst, de mensen om ons heen, opleiding, maatschappij enz. enz. Opgegroeid in een ander land bestaan er bijvoorbeeld hele andere gedachten over moraal.

Dus als je ervan uitgaat – en ga daarin even met me mee – dat goed of slecht niet bestaat, dat dit hoe dan ook een bedenksel is, dan blijf ik dus door de overtuiging ‘Ik ben slecht’ mezelf eindeloos straffen.

Wat een overweldigend inzicht: wat als ik werkelijk mijn eigen wereld creëer en het universum alleen maar mijn focus, mijn aandacht volgt? Dat er alleen maar actie en reactie is zonder goed of slecht?

Zo had ik die boze mails geschreven omdat er oude pijn in mij was geraakt. Oude pijn vanuit mijn kindertijd, waarin ik het gevoel had te verdwijnen als iemand me negeerde. En ik zag nu hoe de mechanismes in elkaar vielen, actie reactie.

Eigenlijk is er dus alleen maar een stroom, een aaneenschakeling van ervaringen. En aan die ervaringen heb ik allerlei gedachten en emoties gekoppeld. Maar die kunnen er dus ook weer vanaf! Zo blijven er minder overtuigingen over en valt er een heel pak zwaarte van me af. Echt een heel pak. Poef weg, heel apart.

Ik ben niet slecht en ook niet persé goed, ik ben. En zo creëer ik een andere weg, eentje waarbij ik koers op mijn eigen innerlijke waarheid zonder goed of slecht, een waarheid die nooit vaststaat en altijd in beweging is 🙂

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

En zo stapte ik, Petulia, het nieuwe jaar in met een giftige cocktail van twee oude patronen die me totaal onverwachts overvielen.

Zo had ik me maanden geleden gecommitteerd aan een organisatieteam van een festival wat zou plaatsvinden rondom onze studio en tuin. We hadden een leuk team, maar kregen het niet goed van de grond. Doordat het op onze werkplek, de Yogatuin, zou plaatsvinden voelde ik me er extra verantwoordelijk voor. Dus toen het steeds minder lekker ging lopen, zette ik een tandje bij.

Een giftige cocktail van twee oude patronen.

Er was namelijk een terugtrekkende beweging. Niet vanuit het team, maar wel van daarbuiten. En als je zo’n beweging niet onderzoekt, maar gewoon hard blijft doorwerken, zoals ik deed, dan ‘barst’ het vroeg of laat. Met als resultaat dat iemand anders de stekker uit het festival trok en ik boos achterbleef.
Dat was valkuil één: bij een terugtrekkende beweging ga ik harder werken.

En dat brengt me bij patroon twee. Want vervolgens kreeg ik met de persoon die de stekker eruit had getrokken, geen contact meer.

Wat ook weer niet zo heel gek was, want ik had haar twee boze mails geschreven, de een nog bozer dan de ander. Ik weet het, heel dom. Als je ergens boos over bent moet je nooit gaan appen of mailen, altijd bellen, zo zei iemand mij en die had natuurlijk gelijk.

Ik had haar twee boze mails geschreven.

Ik had er ook direct spijt van, bood mijn excuses aan, maar toen lukte het dus niet meer om te bellen of anderszins contact op te nemen.

En dat raakte iets in mij. Iets wat verder ging dan de boosheid en eerder leek op een soort van paniek. Het uit verbinding zijn met de ander voelt voor mij zo ontzettend onveilig! Alsof de grond onder mijn voeten wegzakt. Mensen moèten met mij in verbinding blijven! En om die grond terug te vinden, haal ik uit. Wat zacht uitgedrukt nogal averechts werkt.

En ik weet dat ik het zelf doe, ik weet dat niemand de grond onder mijn voeten aan het wegtrekken is. Maar liever heb ik nog dat iemand kneiter boos op me wordt, dan afstandelijk zakelijk contact of nog erger, negeren. Alsof ik dan geen bestaansrecht meer heb en verdwijn. Zoiets is het.

Ondertussen weet ik dat de paniek teruggaat naar mijn kindertijd en het gedrag van mijn vader die mij negeerde als ik emotioneel werd en mij dan kon wegwuiven als een irritante vlieg. Ik stond mezelf toe opnieuw te voelen hoe pijnlijk dit was en hoe eenzaam.

En toch, ondanks dat ik ervan baalde om zo het nieuwe jaar te beginnen, was de ‘afstraffing’ naar mezelf toe (hoe kan je zo stom zijn om zulke boze mailtjes ook echt te versturen!!!) milder dan gewoonlijk. Het was sneller voorbij. Juist omdat ik erbij kon blijven! Ik merkte dat ik die eenzaamheid kon dragen. Ik kan mezelf dus helen als ik bevangen word door conflicterende emoties.

Ik weet dat niemand de grond onder mij aan het wegtrekken is.

Mijn gevoelens zijn intens zowel de mooie, leuke, fantastische, als de vervelende, nare, afschuwelijke. Ik ben mijzelf daarin meer gaan accepteren. En omdat ik mezelf meer accepteer herken ik mijn eigen gedrag beter. Oke, soms trap ik nog in oude patronen, maar vaker zie ik ze aankomen en kan ik er uitblijven.

Dit heeft ervoor gezorgd dat ik een stuk lichter en vrolijker in het leven sta. Ik voel me mentaal en trouwens ook fysiek, elk jaar lekkerder en beter in mijn vel zitten dan het jaar daarvoor. Serieus! Ondertussen ben ik 56 en benieuwd hoe lang dit nog doorgaat… Er is een Petulia 3.0 om zo maar eens te zeggen.

Er valt hier nog meer over te zeggen, namelijk dat ik meer inzicht kreeg in de overtuiging ‘Ik ben slecht’ die ik al mijn hele leven met mij meedraag en hoe deze echt wegviel. Dat is voor een volgende blog 🙂

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

Als verlate ‘honeymoon reis’ vertrokken we naar Egypte voor een negendaagse rondreis op kamelen door de Sinaï woestijn. Het was een prachtige ervaring! Al duurde het even voordat we er echt van konden genieten. Relaas uit de woestijn:

Het is heel vroeg in de ochtend, het is nog donker, iedereen slaapt, wij ook. We liggen ergens op het zachte woestijnzand op onze matjes in onze appelgroene slaapzakken. Boven ons de sterrenhemel om ons heen de stilte (maar ook 22 kamelen, 8 bedoeïen, 1 reisleidster en 5 andere deelnemers ;-).

Ik word wakker omdat ik moet plassen en zoals vaker wordt Michael ook wakker. Als ik terugkom van mijn bezoek aan een laag struikje zegt hij: ‘Ik kreeg net een ingeving over wat we op die kaart aan J. moeten zetten!’ J., die met ons meereist, is vandaag jarig. We hebben toevallig een ansichtkaartje bij ons en die willen we met een persoonlijke boodschap erop aan haar geven.

‘En op het moment dat ik die ingeving kreeg’, zo gaat Michael verder, ‘zag ik een vallende ster in Orion’. Dit prachtige sterrenbeeld staat groot en stralend, recht boven ons. En nu hij tegen mij uitspreekt wat er dan op dat kaartje moet staan, zien we beide nog een vallende ster in Orion. Hij schrikt ervan; ‘wow dit is bijna eng!’, zegt hij. Hij is er opgewonden over, want hij begrijpt; dit gaat ook over mij.

We zijn op dat moment een dag of vier onderweg. Het rijden op kamelen is leuk, het contact met de bedoeïen een beleving en het woestijnlandschap is indrukwekkend mooi. Maar in eerste instantie voelden we er niet zoveel bij. Andere deelnemers hadden het over de adembenemende stilte en de overweldigende leegte en hoe de woestijn je transformeert. Maar wij dachten; die stilte kunnen we, als we afstemmen op onze binnenwereld,  thuis ook ervaren, en na een trajectdag van ons programma ‘Scholing in Bewust Creëren’ nemen we regelmatig meer transformatie waar dan hier. We konden een gevoel van teleurstelling niet helemaal onderdrukken, we voelden beide de magie niet.

Tegelijkertijd voelden ons hier een beetje opgelaten over. We durfden het nauwelijks aan elkaar te bekennen, laat staan aan een ander. Toen we het er op een avond besmuikt toch met een andere deelneemster over hadden, kwamen we erachter dat juist de verwachting van een magische ervaring ons in de weg stond! Dat gaf meteen heel veel opluchting; het hoeft niet ‘magisch transformatief’ te zijn, het mag ‘gewoon’ een hele mooie beleving zijn! En vanaf toen werd de reis lichter, leuker en kon ik er meer van genieten.

Maar in deze nacht komt er nu voor Michael ook nog iets anders bovendrijven. Hij beseft dat hij altijd meer vertrouwen heeft in zijn binnenwereld dan in de buitenwereld. Vooral als het gaat om een ‘nieuwe’ buitenwereld zoals hier, maakt hem dat subtiel wantrouwig. Hij vraagt zich af waarom? En krijgt van binnenuit als antwoord: Angst. Hij is bang voor de ‘onbekende buitenwereld’, die kan hem bij wijze van spreken elk moment iets aandoen.

Michael: ‘Op het moment dat ik wel vertrouw op wat mijn binnenwereld te zeggen heeft, maar niet op de buitenwereld wordt het alsnog een enge wereld. Dan kan ik nog zoveel vertrouwen hebben in mijn binnenwereld, toch ben ik dan angstig en de kans dat ik me dan afsluit voor die buitenwereld is groot. Andersom geldt dat ook, hè, er zijn ook veel mensen die bang zijn voor hun binnenwereld en die afsluiten.’

‘Maar nu krijg ik hier die ingeving voor dat kaartje en zie ik die vallende sterren en besef ik dat de buitenwereld net zo magisch is als mijn binnenwereld! Dat je de signalen die buiten je zichtbaar zijn net zo goed kan opvangen en net zo bijzonder zijn als dat ik afstem op mijn binnenwereld, want het is natuurlijk één en dezelfde wereld! En met de buitenwereld bedoel ik ook het lichaam wat je bewoont, dat je luistert naar wat het laat zien.’

‘Tuurlijk!’, zeg ik blij, want bij mij komt ie nu ook echt binnen. ‘Je projecteert je eigen wereld, het is allemaal je eigen film, zo binnen zo buiten!’ We hebben hier al vaak over gelezen, maar het nog nooit zo intens beleefd.

‘We zijn ons huisje kwijt’, gaat Michael door, ‘ons slakkenhuisje. Het voelt bijna alsof ik hier naakt rondloop. En weet je wat ook leuk is, dat ik mijn ogen open kan houden terwijl de inzichten binnenkomen, meestal doe ik ze dicht. En ook jou hier naast me, die alles opschrijft, dat is ook zo bijzonder.’ Ik glimlach. ‘Ik denk dat ik de magie een beetje begin te voelen, zegt hij.’

En Michael zegt: ‘Het verhaal van J. is ook mijn verhaal, alleen dan omgekeerd; zij heeft haar binnenwereld afgesloten, ik de buitenwereld, maar het resultaat is hetzelfde. Je mist ofwel de verbinding met buiten ofwel de verbinding met binnen, waardoor je leven aan intensiteit inboet.’

Ondertussen is het ochtend geworden en in het gouden licht van de opkomende zon voelen we ons zo vrolijk en stralend. We lachen en praten en voelen een soort van intense verbondenheid met alles.

En dan kijken we nog eens goed naar de ansichtkaart die we willen geven en zien we dat het een tekening is van een vrouw die op een strand staat en boven haar, uit de hemel, vallen sterren omlaag…  Magie is overal!

Toegift:

Die hele dag zoemt het heerlijke gevoel van ‘dit is allemaal mijn film en wat een heerlijke film is dit’, door me heen. In de avond komen we met onze karavaan op een nieuwe plek aan. En terwijl iedereen een slaapplekje gaat zoeken, zegt één van de medereizigers tegen mij; ‘gaan jullie maar heeeeeeel ver weg liggen, want ik hoef niet zo nodig mee te genieten met jullie openbaringen.’

Ik schrik, o jee, zij heeft vannacht last gehad van ons! Meteen zeg ik ‘sorry’ en dat we stiller zullen doen. Wij dachten ver genoeg van de groep af te liggen om zo te kunnen praten, een inschattingsfout. Ik vraag of ze letterlijk kon verstaan wat we zeiden? ‘Dat niet’, zegt ze, ‘maar telkens als ik bijna sliep, schraapte jouw lach over mijn hersenpan en was ik weer wakker.’

Ik krimp ineen. Ik zie dat ze het zo niet bedoelt, ze zegt het met een glimlach, maar het appelleert direct aan een diepere overtuiging in mij: ik ben een last.

Even later vraagt Michael geïrriteerd wat er in godsnaam met mij aan de hand is; je bent helemaal bevroren! Ik besef dat hij gelijk heeft, ik ben door haar opmerking volkomen uit het lood geslagen.

Nu gebeuren er twee dingen. De eerste is een ego reactie; ik besluit dat we niet heeeeeeel ver bij haar vandaan gaan liggen. Want ik laat me dat toch niet zomaar zeggen?! Net of dit elke nacht zou gebeuren!

De tweede is; oké, haar reactie gebeurt ook in mijn film, laat ik daar dan maar eens mee stil gaan zitten. En terwijl het om mij heen opnieuw donker wordt (dat gebeurt al om een uur of vijf), zoek ik een plekje alleen op de rotsen. Ik focus op  het nare gevoel van ‘een last’ zijn.

Het lukt me om daarbij te blijven en niet in het verhaal te schieten van schuld of slachtoffer: ze had het niet zò hoeven zeggen, of, zie je wel; zoals ik doe, zoals ik ben is niet goed! Nee, gewoon voelen hoe pijnlijk de opmerking was aangekomen en bij die pijn in mijn lichaam blijven. Al vrij snel werd het rustiger.

Toen kwam er geheel onverwachts een ander gevoel op. Het gevoel van dankbaarheid. Dit verraste me compleet, maar ik was werkelijk dankbaar!
Want als dit dan mijn film was, dan liet zij mij zien hoe sterk de overtuiging ‘Ik ben een last’ nog in mij leeft. Dank je wel O. , voor deze spiegel. En met een rustig gevoel liep ik terug naar de groep die ondertussen om het vuur zat.

En ik zei nog een keer tegen haar dat we deze nacht echt stiller zouden doen. Waarop de deelneemster die naast haar bij het vuur zat, een 76 jarige vrouw die al voor de 10^de keer mee is, vraagt; ‘Wat was er dan?’ Waarop ik vertel dat Michael en ik gisternacht mooie inzichten hadden, maar daar iets te luid en enthousiast over praatten en dat O. en anderen daar last van hadden gehad.

‘Maar zoiets lijkt me dan toch wel de uitzondering’, zei de 76 jarige deelneemster stellig, ‘Voor inzichten ga je toch naar de woestijn?! Ik wou dat ik ze had gehad!’ Ik kijk haar verbaasd aan, was dit echt E. die dat zei?! De E. voor wie ‘stilte’ zo’n beetje heilig was en die een paar dagen geleden nog veel stennis had gemaakt en een ‘heel lelijk woord’ had willen zeggen omdat mensen in de ochtend te luidruchtig waren geweest? Bijzonder!

En terwijl ik nog van de verbazing aan het bijkomen ben, gebeurt er ook iets met O. Ze wordt nieuwsgierig en vraagt; ‘Waar gingen die inzichten van jullie eigenlijk over?’ En nu vertel ik aan haar en E. wat we die nacht hebben meegemaakt. Beiden luisteren geboeid. De sfeer is totaaaaaaal gedraaid.

Magie is overal..

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

We lopen na het avondeten een rondje over de hei zoals we wel vaker doen. Het is nog warm weer. Twee straten en een voetbalveldje verder, begint het bos. Als je de laatste bomen van dat bos achter je laat, valt het landschap open in een groot, glooiend heideveld met hier en daar een duin.

Michael komt met een verassend idee: ‘Zullen we blindemannetje spelen? Dat jij mij leidt terwijl ik mijn ogen dicht heb?’ Oké…, en ik pak zijn hand terwijl hij zijn ogen dicht doet. Zo wandelen we door het bos. Als hij bijna over een boomstronk struikelt, noemt ie me een ‘griezeltje’ en als er een man met een hond langskomt die ‘hallo’ zegt, doet ie snel zijn ogen open. Daarna mag ik.

Bijzonder om met je ogen dicht door een bos te lopen. Van de ene kant is het enger dan ik dacht, mijn neiging tot vertragen is groot, want mijn hoofd denkt dat ik elk moment een afgrond in kan lopen. Van de andere kant lukt het mij vrij gemakkelijk om me over te geven aan Michael. Ik voel zijn hand heel duidelijk, volg zijn ritme en laat me leiden. Dan mag Michael weer.

En terwijl hij met zijn ogen dicht naast me loopt, zegt hij: ‘Ik ben de laatste tijd veel bezig met het toelaten van het ‘niet weten’ en dat gaat over overgave.’ ‘Nou dat doe je dan goed’, zeg ik, ‘want je geeft je nu over aan mij.’ Prompt laat hij mijn hand los en zegt met gesloten ogen: ‘Nu wil ik het alleen proberen’ en hij zet een paar passen vooruit. ‘Maar dat is toch juist geen overgave’, zeg ik. Zich overgeven aan een ander is niet Michael’s sterkste punt, om het maar eens zacht uit te drukken. Hij begrijpt het en pakt mijn hand weer vast

Dan zegt hij; ‘ Ik heb net een afleidingstruc van mijn verstand ontdekt om angst te bezweren. Ik dacht; misschien val ik wel en breek ik mijn been, maar nou ja, dat is dan maar zo. Ik ga mij dus bij voorbaat al neerleggen bij wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren en die klopt niet! Want daarmee negeer ik mijn angst, dek ik hem toe.’

Ik besef dat hij gelijk heeft en ik besef daarmee meteen dat mijn overgave aan Michael toen hij mij blind leidde ook niet klopte. Ook dat was een truc van mijn verstand om angst te dempen. Ik gaf de controle uit handen zodat niet ìk, maar Michael verantwoordelijk werd voor wat er mogelijk zou kunnen gebeuren!

Michael loopt met zijn ogen dicht en zijn hand in de mijne nog steeds naast me. Maar nu focust hij op zijn borstkas waar de angst duidelijk voelbaar aanwezig is.

Ik begeleid hem een heuveltje op en weer af. Hij vindt het een vreemd gevoel: ‘Er zijn hier toch geen bergen?’ Inmiddels zijn we op het heideveld aangekomen en de zon schijnt vol op zijn gezicht. Hij geniet van de warmte op zijn huid. Daar is het volgende heuveltje alweer. Hij heeft nog nooit zoveel heuveltjes op het heideveld waargenomen en krijgt er lol in: ‘Alsof ik door een heel nieuw landschap loop’!

Dan zegt ie; ‘Nu verandert de angst in liefde’. ‘Liefde voor wat?’ vraag ik. ‘Nou, eigenlijk liefde voor alles; voor jou, de heuvels, de zon. Een beetje verbazingwekkend’. Even is hij stil. Dan: ‘Dit verwachtte ik helemaal niet.’

We constateren samen, dat als je je kan overgeven aan de angst die het ‘niet weten’ oproept, deze kan transformeren in liefde.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

Ik verloor mijzelf op vakantie. Daar kwam het uiteindelijk wel op neer en dat allemaal omdat ik van tevoren niet mijn ‘moeilijke zelf’ had mogen zijn.

Het begon met een plan van Michael. Wat op zich al bijzonder was, want meestal maak ik de vakantieplannen.

We zouden starten in Glastonbury, waar mijn moeder voor haar 75^ste verjaardag, voor de hele familie een groot huis had afgehuurd. Vandaaruit zouden we doorrijden naar Michael’s oudste dochter die met haar gezin in Engeland woont en vervolgens door naar Portugal om zijn jongste dochter te bezoeken. We zouden overal een dag of 6 zijn en al met al een maand wegblijven.

Ik stemde toe omdat Michael er zo enthousiast over was en ik dacht; leuk voor hem om zijn beide dochters weer eens te zien. Die roadtrip van Engeland naar Portugal lijkt me niet zo fijn, maar Michael zegt dat het kan en we nemen er de tijd voor, dus het zal wel loslopen.
Het liep niet los.

Een fragment uit mijn dagboek wat ik schreef in een hotel in Amiens, Frankrijk:
‘Het lijkt de meest verschrikkelijke vakantie ever te worden. Ik dacht dat wij goed samen op vakantie konden. Fout gedacht! Of nee, deze opzet was vanaf het begin al gedoemd om te mislukken en ergens wist ik dat ook wel, maar ik heb het niet willen weten. Ik heb mijn hoofd ervoor in het zand gestoken.‘

Na het tweede familiebezoek was ik al behoorlijk uitgeput. En toen we dan eindelijk weer in de auto zaten, bedacht ik tot mijn schrik dat dit, deze roadtrip naar Portugal, de enige dagen waren dat we echt met zijn tweeën zouden zijn.

Uit mijn dagboek:
‘Opeens weet ik weer heel goed dat ik niet hou van lang autorijden. Na een uurtje of 4 vind ik het wel weer genoeg. En ik hou ook niet van ergens voor 1 nacht je tent opzetten. Dat vind ik heel veel gedoe voor weinig/geen plezier. Het voelt onveilig, onrustig voor me. Wat nog een groter probleem is, is dat ik wil dat de plekken waar we overnachten echt fijne plekken zijn, juist omdat dit de enige tijd is dat we met zijn tweeën hebben. En nu, omdat er niets anders vrij was, overnachten we dan in dit afschuwelijk, steriele, nieuwbouw hotel waar nog geen raam open kan!’

Ik voelde me ingeklemd, gevangen, als een vis op het droge en ik begon te jammeren; het autorijden was te lang, te veel, te vermoeiend, de plekken waar we aankwamen waren te druk, niet gezellig of ronduit afschuwelijk. Ik voelde me steeds labieler en huileriger worden en Michael probeerde mij te redden.

Hij probeerde zoveel mogelijk zelf te rijden, de moed erin te houden, optimistisch te blijven, maar het hielp allemaal niet. Sterker, dat optimistische ergerde mij, alsof hoe ik was er niet mocht zijn, wat ergens natuurlijk ook zo was.

We hebben bij Bordeaux nog op het punt gestaan om mij op het vliegtuig naar huis te zetten, maar er bleek geen vlucht naar Amsterdam te gaan. Het extra geld maakte ons tegen die tijd al niet meer uit. Ik voelde me zo ellendig en Michael was er op een gegeven moment zo klaar mee, hij trok het niet meer.
We kwamen uitgeput in Portugal aan.

Alwaar de jongste dochter van Michael verheugd op ons zat te wachten en speciaal voor ons de hele week vrij had genomen.

Die eerste nacht in ons appartement lag ik, ondanks dat ik doodmoe was, klaar wakker in bed en bedacht; dit moet anders. Ik moet mezelf redden en daarom ga ik morgen tegen Michael zeggen dat ik de komende dag en misschien wel twee dagen niet mee ga met dingen doen. Ik blijf hier in mijn eentje en ga doen wat goed voelt voor mij. Daarna viel ik eindelijk tevreden in slaap.

De volgende dag stond ik vroeg op, deed yoga, maakte een prachtige wandeling in de omliggende bergen en vertelde Michael bij terugkomst wat ik van plan was. Hij vond het niet direct leuk, we waren immers nog maar net aangekomen, maar hij zag wel hoe goed de beslissing mij deed en dat het hem vrijheid zou geven. We zouden nog even boodschappen doen in het dorp en dan zou hij met de auto naar zijn dochter vertrekken en ik thuis blijven.

Zo gezegd zo gedaan. Op de terugweg van het dorp naar ons appartement gaf Google.maps een rare route aan. Een onverhard weggetje naar beneden met losse stenen en diepe geulen. ‘Dit ga ik niet doen’, zei Michael geïrriteerd, ‘als jij deze weg op wil, moet jij maar rijden’.

Waarop ik dacht; ik kan mezelf redden, ik ga dit klusje klaren. Dus nam ik de sleutels van hem over en reed naar beneden. Al na een paar meter dacht ik; foute beslissing. De stenen waren gigantisch en de geulen werden steeds dieper en toen hoorde we ‘klang’ tegen de onderkant van de auto en stonden we stil.

Michael was razend en begon tegen me te schreeuwen, zo hard dat hij er nog dagen hees van zou zijn. Alle frustratie van de afgelopen tijd kwam er daarbij uit. Ik begreep het wel en ergens was het een opluchting dat hij ook eens eindelijk alles eruit gooide.

Met heel veel kunst en vliegwerk lukte het ons om de auto te keren en omhoog te rijden tot we weer op het asfalt stonden. Daar reden we nog een klein stukje en toen viel ie echt stil. Wij ook trouwens. Het dieptepunt was nu wel bereikt.

Het werd een verzekeringsding. De auto werd weggesleept en omdat de wagen niet op tijd in Portugal gemaakt kon worden, zou die vervoerd worden naar Nederland. Wij zouden, op kosten van de verzekering, terugvliegen. Jippie, we hoefden niet meer terug te rijden naar Nederland!!

Want dat was het gekke, het kunnen terugvliegen gaf ons beide enorm veel lucht. En vanaf dat moment werd alles anders. De stemming draaide totaal. We hebben nog prachtige dagen in Portugal gehad, waarbij de dochter van Michael ons rondreed naar de mooiste strandjes. We genoten van het zwemmen in de onstuimige zee met hoge golven, het klimmen langs iets te steile kliffen en het eten van idioot lekkere hottentotvijgen die Michael in grote getalen vond.

Ik besefte; als ik van te voren wel ‘moeilijk’ had mogen doen van mezelf, dan had ik gevoeld dat 3 familiebezoeken en een roadtrip van Engeland naar Portugal in 1 vakantie voor mij iets teveel is, zacht uitgedrukt. En dan hadden we het daarover kunnen hebben en dan had onze vakantie er heel anders uitgezien.

Toen ik nog een stap dieper ging graven, kwam ik erachter waarom ik niet moeilijk mag doen van mezelf. Ik ben namelijk bang dat de ander dan het contact met mij verbreekt en ik alleen achterblijf. Maar ik ben helemaal niet goed in me voegen of pleasen! Dus word ik al snel een draak als ik dingen doe die niet bij me passen. En ja, de kans dat de ander dan juist uit verbinding met mij gaat is enorm.

Michael zag ook zijn eigen patroon. Hij zag dat hij mij aan het ‘redden’ was om zichzelf te redden. Hij was bang  om alleen achter te blijven als hij me niet stabiel zou krijgen. Hij probeerde daarmee onbewust een pijnlijk gevoel van eenzaamheid te vermijden.

Zo kwamen we beiden een stevig patroon van onszelf tegen met daaronder een grote angst voor alleen achter blijven en eenzaamheid. En wat blijkt? Als je eenzaam màg zijn, dan verruimt dat gigantisch je mogelijkheden. Dan mag je je eigen ‘moeilijke’ of ‘reddeloze’ zelf zijn en precies doen wat goed voelt voor jou.

Nu hoef je geen 3 familiebezoeken en een roadtrip af te leggen om blinde vlekken en beperkende patronen van jezelf tegen te komen. Je kan ook gewoon meedoen aan module 1 van Scholing in Bewust Creëren 😉

Binnen dit persoonlijk ontwikkeltraject ga je zien, voelen en ervaren wat je tegenhoudt om te doen wat je werkelijk wil doen. Je ruimt emotionele blokkades op, krijgt inzicht in veranderingsprocessen en ontdekt je unieke Talent.

Meer weten? Bekijk de website link hier. Er zijn voor de aankomende module, die begint op 3 oktober 2025, nog 2 plekken vrij.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

We zitten voor ons vakantiehuisje in Ermelo, omringd door twee appelbomen, een peer, een pruim, bessenstruiken, vingerhoedskruid en bijen en hommels die veel zoemend geluid maken telkens als ze in zo’n vrolijk gekleurd hoedje verdwijnen. Uit een broedkastje klinkt het piepen van jonge vogeltjes. We durven niet te gaan kijken, bang de moeder af te schrikken, een pimpelmeesje zo te zien.

Vanochtend hebben we 3 uur in bed gelegen, dit soort van bed-sessies waarin van alles voorbij komt hebben we vaker op vrije dagen. Ik vertel die ochtend aan Michael dat ik het zo ontzettend vreselijk vond om gisteren het ‘verkeerde’ cadeautje gegeven te hebben.

We waren in A’dam voor een feestje van een vriendin van mij. Het was een uitgesteld verjaardagsfeestje, want in januari toen ze eigenlijk jarig was ging haar feestje niet door omdat ze griep kreeg.

De cadeautjes waren de kast in gegaan. Ondertussen had ik er één zelf in gebruik genomen en wat overbleef was een setje van vier kopjes. Ik vond dat ik er nog iets bij moest kopen.

Ik ging naar de boekhandel en stond lang te twijfelen tussen twee boekjes. Ik wist het niet goed en kocht er uiteindelijk maar gewoon één.

Eenmaal thuis ging ik opnieuw twijfelen, het boekje plus die vier kopjes… dat was wel weer veel voor een verjaardag, was dat niet een beetje overdreven?…binnenkort gingen we langs bij iemand die net een nieuw huis had, daar zouden die kopjes een mooi cadeau voor zijn… Dus besloot ik alleen het boek met een paar kaarsjes te geven.

Meteen toen ik die avond bij haar binnenstapte, wist ik dat ik de ‘foute’ beslissing had genomen; ik had die kopjes erbij moeten geven. Een van de eerste dingen die ze namelijk zei toen we binnenkwamen was; ‘We komen glazen tekort.’ Kopjes zijn dan wel geen glazen, maar ze zouden toch een uitkomst zijn geweest! En bovendien hadden ze bij haar interieur gepast, zo zag ik, ze waren echt voor haar bedoeld!

Zij wist hier natuurlijk allemaal niks van. Het boekje vond ze volgens mij niet perse heel boeiend, maar dat was niet erg ofzo, ze vond het vooral heel leuk dat we er waren. Zelf vond ik het wel erg, ik had dus ook nog het verkeerde boekje gekozen!

En nu in bed met Michael, voel ik de pijn van niet het juiste cadeautje gegeven te hebben. Mijn perfectionistische zelf vindt dit vreselijk. En ik schaam me voor de reden; dat ik een boekje alleen wel voldoende vond. Dat was handelen vanuit tekort in plaats vanuit overvloed.

De pijn van het ‘verkeerd’ gedaan te hebben voelt als een speer in mijn borstkas. Ik wil hier zo snel mogelijk vanaf! Daarom zou ik nu het allerliefst direct naar de boekhandel sprinten, het andere boekje kopen, de kopjes pakken, naar A’dam rijden en het allemaal alsnog gaan geven.

Onzin natuurlijk, ze ziet me aankomen..  en bovendien is op zondag de boekhandel dicht. ‘Waarom is het zo erg dat je het niet perfect hebt  gedaan?’, vraagt Michael. Het komt er meteen uit: ‘Als ik het niet perfect doe, ben ik van geen betekenis, heb geen waarde en kan ik er net zo goed niet zijn.’ Zoooo, die gaat lekker pijlsnel de afgrond in.

‘Blijf maar bij dat waardeloze gevoel’, zegt Michael. En voor de honderdduizendste keer, ik heb mijn waardeloosheid al zoooo vaak onderzocht, voel ik hoe het is om van geen waarde te zijn.

Ik krimp ineen, rol me op, maak me zo klein mogelijk en trek een deken over me hoofd. Ik wil onzichtbaar zijn, weg, weg, weg.
‘Waarom hou jij je waardeloosheid in stand?’ vraagt Michael. Vroeger zou ik over zo’n opmerking boos geworden zijn; ik ben natuurlijk helemaal niet bezig met het in stand houden van mijn waardeloosheid!

Maar ondertussen weet ik dat je systeem niets voor niets doet en dus kennelijk denkt dat waardeloosheid me van nut kan zijn. En nu komt er een ander beeld omhoog; dat van mij als klein kind en een vader die vaak boos op mij was en mij lastig en moeilijk vond. En ik besef dat het toen voor mij veiliger was om te geloven dat ik ‘niets waard was’, dan om het oordeel van mijn vader in twijfel te trekken. Dat zou immers veel te onveilig zijn. Waardeloosheid gaf me dus veiligheid.

Ondertussen krijg ik het onder die deken benauwd, pfff, ik sla hem van me af. Oké, ik doe dus dingen om door een ander ‘goed’ gevonden te worden en zo mijn eigen gevoel van waardeloosheid te verbloemen. En hoe vermoeiend is dat! Het is een bodemloze put die altijd maar kortstondig gevuld wordt en mij afhankelijk maakt van anderen die hem moeten vullen, maar nooit echt kunnen vullen.

 

Michael; ‘Als je jezelf nou helemaal gevuld zou hebben met eigen waarde en dan van daaruit je cadeautjes gegeven zou hebben, maakt het dan uit wat een ander ervan vindt?’ ‘Nee’, voel ik meteen.

En ik besef ook dat als ik mezelf had gevuld met eigenwaarde ik het anders had gedaan; dan had ik vanuit overvloed die kopjes erbij gegeven. Het gaat er dus niet om dat een ander me niet goed vindt, het gaat erom dat ik mezelf waardeloos vind! Mag ik mezelf waardeloos vinden? Is dan de volgende vraag. Ik omarm het kind in mij dat zich waardeloos voelt. Alles wordt rustiger nu. Ik voel me leeg. Prettig leeg.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

We waren vorig week samen op een Tantra festival en voordat je daar verder iets over denkt, het was gewoon met kleren aan 😉 Maar waar we wel achter kwamen was dat wij eigenlijk al heel Tantrisch bezig zijn! Tantra gaat in de kern namelijk over ‘zijn met wat er is’.

Je bewustzijn kan je daarbij zien als een eindeloze zee en de golven als constant opkomende emoties en gedachten. En dan gaat het erom; heb je het door als je door een golf wordt overgenomen?

Oftwel; heb je het door als je helemaal vastzit in je emoties en gedachten en vanuit deze krapte, deze beperking een situatie beleeft? Vaak naarstig op zoek naar een oplossing. Terwijl een oplossing vanuit dit ‘gevangen zitten’, nooit een geweldige oplossing gaat zijn, nooit echt iets zal veranderen, laat staan transformeren.

En, als je dan doorhebt dat je in zo’n golf zit, hoe kom je er dan weer uit? Hoe kun je jezelf verruimen en weer aansluiten bij het grotere geheel van de zee met zijn oneindig vele mogelijkheden?

In feite is het seksuele binnen Tantra maar een klein onderdeel ervan. Je bewust worden van het spel, van de zee en de golven, daar zijn wij zelf al heel lang mee bezig. Niet om golven te voorkomen, want dat is onmogelijk, wel om golven sneller te kunnen waarnemen.

Een soort van surfen op de golven wordt zo mogelijk, al zinken we er ook nog regelmatig in weg. Maar hoe bewuster je kunt wegzinken en weer opduiken, hoe bewuster je kunt aansluiten op het grotere geheel, hoe speelser, levendiger en ruimer je leven wordt. Dit is het speelveld waarbinnen wij werken met onze trajecten van thepresent.nu.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu

Een bekend gevoel voor Michael is ‘de dolksteek in de rug’. Dit soort situaties heeft hij in zijn leven meerdere malen meegemaakt; mensen die hem uit totaal onverwachtse hoek iets vervelends aandeden. Vaak mensen die hij daarvoor volkomen vertrouwde of waar hij van hield.

Nu is er weer zoiets aan de hand. Het is niet groot, maar roept toch licht het gevoel van ‘verraden zijn’ op. Als hij hierop focust komt woede omhoog en vervolgens zakt die woede af naar pijn in zijn borstkas en valt een bijzonder inzicht binnen.

Hij beseft dat hij zelf die dolk in hem steekt! Het is immers zijn perceptie van de situatie, hij ervaart het als een ‘dolksteek in de rug’. Maar hij ziet nu ook dat het ging om een verbinding die eigenlijk al niet meer klopte, die al een soort van doodgebloed was, maar waar hij niet genoeg bewustzijn voor had om dat te zien, waardoor de ander de knoop doorhakte.

Michael: ‘En dat was pijnlijk, maar wel noodzakelijk zie ik nu. Ik wilde dingen hetzelfde houden die eigenlijk al niet meer klopten. Het is een onbewust vastzitten. Als iemand dan ‘opeens’ het contact verbreekt is dat schrikken, maar het geeft mij ook de mogelijkheid om een andere richting op te gaan. Het opent een nieuwe weg.’

‘Zo is het gevoel van die dolksteek dus een heel nuttig gevoel’, zeg ik. ‘Ja’, zegt Michael, het is een soort van harde klap die je een andere richting opstuurt. ‘Hardhandig wakker worden’ zeg ik. ‘Ja’, zegt hij; ‘als we te lang blijven dromen kan je wachten op zo’n klap, maar eigenlijk is het dus een nieuwe mogelijkheid.’

Liefs! Petulia

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu