En zo stapte ik, Petulia, het nieuwe jaar in met een giftige cocktail van twee oude patronen die me totaal onverwachts overvielen.

Zo had ik me maanden geleden gecommitteerd aan een organisatieteam van een festival wat zou plaatsvinden rondom onze studio en tuin. We hadden een leuk team, maar kregen het niet goed van de grond. Doordat het op onze werkplek, de Yogatuin, zou plaatsvinden voelde ik me er extra verantwoordelijk voor. Dus toen het steeds minder lekker ging lopen, zette ik een tandje bij.

Een giftige cocktail van twee oude patronen.

Er was namelijk een terugtrekkende beweging. Niet vanuit het team, maar wel van daarbuiten. En als je zo’n beweging niet onderzoekt, maar gewoon hard blijft doorwerken, zoals ik deed, dan ‘barst’ het vroeg of laat. Met als resultaat dat iemand anders de stekker uit het festival trok en ik boos achterbleef.
Dat was valkuil één: bij een terugtrekkende beweging ga ik harder werken.

En dat brengt me bij patroon twee. Want vervolgens kreeg ik met de persoon die de stekker eruit had getrokken, geen contact meer.

Wat ook weer niet zo heel gek was, want ik had haar twee boze mails geschreven, de een nog bozer dan de ander. Ik weet het, heel dom. Als je ergens boos over bent moet je nooit gaan appen of mailen, altijd bellen, zo zei iemand mij en die had natuurlijk gelijk.

Ik had haar twee boze mails geschreven.

Ik had er ook direct spijt van, bood mijn excuses aan, maar toen lukte het dus niet meer om te bellen of anderszins contact op te nemen.

En dat raakte iets in mij. Iets wat verder ging dan de boosheid en eerder leek op een soort van paniek. Het uit verbinding zijn met de ander voelt voor mij zo ontzettend onveilig! Alsof de grond onder mijn voeten wegzakt. Mensen moèten met mij in verbinding blijven! En om die grond terug te vinden, haal ik uit. Wat zacht uitgedrukt nogal averechts werkt.

En ik weet dat ik het zelf doe, ik weet dat niemand de grond onder mijn voeten aan het wegtrekken is. Maar liever heb ik nog dat iemand kneiter boos op me wordt, dan afstandelijk zakelijk contact of nog erger, negeren. Alsof ik dan geen bestaansrecht meer heb en verdwijn. Zoiets is het.

Ondertussen weet ik dat de paniek teruggaat naar mijn kindertijd en het gedrag van mijn vader die mij negeerde als ik emotioneel werd en mij dan kon wegwuiven als een irritante vlieg. Ik stond mezelf toe opnieuw te voelen hoe pijnlijk dit was en hoe eenzaam.

En toch, ondanks dat ik ervan baalde om zo het nieuwe jaar te beginnen, was de ‘afstraffing’ naar mezelf toe (hoe kan je zo stom zijn om zulke boze mailtjes ook echt te versturen!!!) milder dan gewoonlijk. Het was sneller voorbij. Juist omdat ik erbij kon blijven! Ik merkte dat ik die eenzaamheid kon dragen. Ik kan mezelf dus helen als ik bevangen word door conflicterende emoties.

Ik weet dat niemand de grond onder mij aan het wegtrekken is.

Mijn gevoelens zijn intens zowel de mooie, leuke, fantastische, als de vervelende, nare, afschuwelijke. Ik ben mijzelf daarin meer gaan accepteren. En omdat ik mezelf meer accepteer herken ik mijn eigen gedrag beter. Oke, soms trap ik nog in oude patronen, maar vaker zie ik ze aankomen en kan ik er uitblijven.

Dit heeft ervoor gezorgd dat ik een stuk lichter en vrolijker in het leven sta. Ik voel me mentaal en trouwens ook fysiek, elk jaar lekkerder en beter in mijn vel zitten dan het jaar daarvoor. Serieus! Ondertussen ben ik 56 en benieuwd hoe lang dit nog doorgaat… Er is een Petulia 3.0 om zo maar eens te zeggen.

Er valt hier nog meer over te zeggen, namelijk dat ik meer inzicht kreeg in de overtuiging ‘Ik ben slecht’ die ik al mijn hele leven met mij meedraag en hoe deze echt wegviel. Dat is voor een volgende blog 🙂

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu