Als verlate ‘honeymoon reis’ vertrokken we naar Egypte voor een negendaagse rondreis op kamelen door de Sinaï woestijn. Het was een prachtige ervaring! Al duurde het even voordat we er echt van konden genieten. Relaas uit de woestijn:
Het is heel vroeg in de ochtend, het is nog donker, iedereen slaapt, wij ook. We liggen ergens op het zachte woestijnzand op onze matjes in onze appelgroene slaapzakken. Boven ons de sterrenhemel om ons heen de stilte (maar ook 22 kamelen, 8 bedoeïen, 1 reisleidster en 5 andere deelnemers ;-).
Ik word wakker omdat ik moet plassen en zoals vaker wordt Michael ook wakker. Als ik terugkom van mijn bezoek aan een laag struikje zegt hij: ‘Ik kreeg net een ingeving over wat we op die kaart aan J. moeten zetten!’ J., die met ons meereist, is vandaag jarig. We hebben toevallig een ansichtkaartje bij ons en die willen we met een persoonlijke boodschap erop aan haar geven.
‘En op het moment dat ik die ingeving kreeg’, zo gaat Michael verder, ‘zag ik een vallende ster in Orion’. Dit prachtige sterrenbeeld staat groot en stralend, recht boven ons. En nu hij tegen mij uitspreekt wat er dan op dat kaartje moet staan, zien we beide nog een vallende ster in Orion. Hij schrikt ervan; ‘wow dit is bijna eng!’, zegt hij. Hij is er opgewonden over, want hij begrijpt; dit gaat ook over mij.
We zijn op dat moment een dag of vier onderweg. Het rijden op kamelen is leuk, het contact met de bedoeïen een beleving en het woestijnlandschap is indrukwekkend mooi. Maar in eerste instantie voelden we er niet zoveel bij. Andere deelnemers hadden het over de adembenemende stilte en de overweldigende leegte en hoe de woestijn je transformeert. Maar wij dachten; die stilte kunnen we, als we afstemmen op onze binnenwereld, thuis ook ervaren, en na een trajectdag van ons programma ‘Scholing in Bewust Creëren’ nemen we regelmatig meer transformatie waar dan hier. We konden een gevoel van teleurstelling niet helemaal onderdrukken, we voelden beide de magie niet.
Tegelijkertijd voelden ons hier een beetje opgelaten over. We durfden het nauwelijks aan elkaar te bekennen, laat staan aan een ander. Toen we het er op een avond besmuikt toch met een andere deelneemster over hadden, kwamen we erachter dat juist de verwachting van een magische ervaring ons in de weg stond! Dat gaf meteen heel veel opluchting; het hoeft niet ‘magisch transformatief’ te zijn, het mag ‘gewoon’ een hele mooie beleving zijn! En vanaf toen werd de reis lichter, leuker en kon ik er meer van genieten.
Maar in deze nacht komt er nu voor Michael ook nog iets anders bovendrijven. Hij beseft dat hij altijd meer vertrouwen heeft in zijn binnenwereld dan in de buitenwereld. Vooral als het gaat om een ‘nieuwe’ buitenwereld zoals hier, maakt hem dat subtiel wantrouwig. Hij vraagt zich af waarom? En krijgt van binnenuit als antwoord: Angst. Hij is bang voor de ‘onbekende buitenwereld’, die kan hem bij wijze van spreken elk moment iets aandoen.
Michael: ‘Op het moment dat ik wel vertrouw op wat mijn binnenwereld te zeggen heeft, maar niet op de buitenwereld wordt het alsnog een enge wereld. Dan kan ik nog zoveel vertrouwen hebben in mijn binnenwereld, toch ben ik dan angstig en de kans dat ik me dan afsluit voor die buitenwereld is groot. Andersom geldt dat ook, hè, er zijn ook veel mensen die bang zijn voor hun binnenwereld en die afsluiten.’
‘Maar nu krijg ik hier die ingeving voor dat kaartje en zie ik die vallende sterren en besef ik dat de buitenwereld net zo magisch is als mijn binnenwereld! Dat je de signalen die buiten je zichtbaar zijn net zo goed kan opvangen en net zo bijzonder zijn als dat ik afstem op mijn binnenwereld, want het is natuurlijk één en dezelfde wereld! En met de buitenwereld bedoel ik ook het lichaam wat je bewoont, dat je luistert naar wat het laat zien.’
‘Tuurlijk!’, zeg ik blij, want bij mij komt ie nu ook echt binnen. ‘Je projecteert je eigen wereld, het is allemaal je eigen film, zo binnen zo buiten!’ We hebben hier al vaak over gelezen, maar het nog nooit zo intens beleefd.
‘We zijn ons huisje kwijt’, gaat Michael door, ‘ons slakkenhuisje. Het voelt bijna alsof ik hier naakt rondloop. En weet je wat ook leuk is, dat ik mijn ogen open kan houden terwijl de inzichten binnenkomen, meestal doe ik ze dicht. En ook jou hier naast me, die alles opschrijft, dat is ook zo bijzonder.’ Ik glimlach. ‘Ik denk dat ik de magie een beetje begin te voelen, zegt hij.’
En Michael zegt: ‘Het verhaal van J. is ook mijn verhaal, alleen dan omgekeerd; zij heeft haar binnenwereld afgesloten, ik de buitenwereld, maar het resultaat is hetzelfde. Je mist ofwel de verbinding met buiten ofwel de verbinding met binnen, waardoor je leven aan intensiteit inboet.’
Ondertussen is het ochtend geworden en in het gouden licht van de opkomende zon voelen we ons zo vrolijk en stralend. We lachen en praten en voelen een soort van intense verbondenheid met alles.
En dan kijken we nog eens goed naar de ansichtkaart die we willen geven en zien we dat het een tekening is van een vrouw die op een strand staat en boven haar, uit de hemel, vallen sterren omlaag… Magie is overal!
Toegift:
Die hele dag zoemt het heerlijke gevoel van ‘dit is allemaal mijn film en wat een heerlijke film is dit’, door me heen. In de avond komen we met onze karavaan op een nieuwe plek aan. En terwijl iedereen een slaapplekje gaat zoeken, zegt één van de medereizigers tegen mij; ‘gaan jullie maar heeeeeeel ver weg liggen, want ik hoef niet zo nodig mee te genieten met jullie openbaringen.’
Ik schrik, o jee, zij heeft vannacht last gehad van ons! Meteen zeg ik ‘sorry’ en dat we stiller zullen doen. Wij dachten ver genoeg van de groep af te liggen om zo te kunnen praten, een inschattingsfout. Ik vraag of ze letterlijk kon verstaan wat we zeiden? ‘Dat niet’, zegt ze, ‘maar telkens als ik bijna sliep, schraapte jouw lach over mijn hersenpan en was ik weer wakker.’
Ik krimp ineen. Ik zie dat ze het zo niet bedoelt, ze zegt het met een glimlach, maar het appelleert direct aan een diepere overtuiging in mij: ik ben een last.
Even later vraagt Michael geïrriteerd wat er in godsnaam met mij aan de hand is; je bent helemaal bevroren! Ik besef dat hij gelijk heeft, ik ben door haar opmerking volkomen uit het lood geslagen.
Nu gebeuren er twee dingen. De eerste is een ego reactie; ik besluit dat we niet heeeeeeel ver bij haar vandaan gaan liggen. Want ik laat me dat toch niet zomaar zeggen?! Net of dit elke nacht zou gebeuren!
De tweede is; oké, haar reactie gebeurt ook in mijn film, laat ik daar dan maar eens mee stil gaan zitten. En terwijl het om mij heen opnieuw donker wordt (dat gebeurt al om een uur of vijf), zoek ik een plekje alleen op de rotsen. Ik focus op het nare gevoel van ‘een last’ zijn.
Het lukt me om daarbij te blijven en niet in het verhaal te schieten van schuld of slachtoffer: ze had het niet zò hoeven zeggen, of, zie je wel; zoals ik doe, zoals ik ben is niet goed! Nee, gewoon voelen hoe pijnlijk de opmerking was aangekomen en bij die pijn in mijn lichaam blijven. Al vrij snel werd het rustiger.
Toen kwam er geheel onverwachts een ander gevoel op. Het gevoel van dankbaarheid. Dit verraste me compleet, maar ik was werkelijk dankbaar!
Want als dit dan mijn film was, dan liet zij mij zien hoe sterk de overtuiging ‘Ik ben een last’ nog in mij leeft. Dank je wel O. , voor deze spiegel. En met een rustig gevoel liep ik terug naar de groep die ondertussen om het vuur zat.
En ik zei nog een keer tegen haar dat we deze nacht echt stiller zouden doen. Waarop de deelneemster die naast haar bij het vuur zat, een 76 jarige vrouw die al voor de 10de keer mee is, vraagt; ‘Wat was er dan?’ Waarop ik vertel dat Michael en ik gisternacht mooie inzichten hadden, maar daar iets te luid en enthousiast over praatten en dat O. en anderen daar last van hadden gehad.
‘Maar zoiets lijkt me dan toch wel de uitzondering’, zei de 76 jarige deelneemster stellig, ‘Voor inzichten ga je toch naar de woestijn?! Ik wou dat ik ze had gehad!’ Ik kijk haar verbaasd aan, was dit echt E. die dat zei?! De E. voor wie ‘stilte’ zo’n beetje heilig was en die een paar dagen geleden nog veel stennis had gemaakt en een ‘heel lelijk woord’ had willen zeggen omdat mensen in de ochtend te luidruchtig waren geweest? Bijzonder!
En terwijl ik nog van de verbazing aan het bijkomen ben, gebeurt er ook iets met O. Ze wordt nieuwsgierig en vraagt; ‘Waar gingen die inzichten van jullie eigenlijk over?’ En nu vertel ik aan haar en E. wat we die nacht hebben meegemaakt. Beiden luisteren geboeid. De sfeer is totaaaaaaal gedraaid.
Magie is overal..
Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu