Toen Michael en ik elkaar zo’n 12 jaar geleden ontmoetten, zeiden we grappend tegen elkaar: ‘Wij gaan elkaar lekker gebruiken!’ Gebruiken om ons aan elkaar te schaven, te spiegelen en gewoon, lekker voor de seks, haha. Nee hoor, grapje, maar toch ook weer niet helemaal 🙂 We waren in ieder geval allebei uit op innerlijke groei, op bewustzijnsontwikkeling en het was voor het eerst dat ik iemand tegenkwam die deze weg naar binnen net zo belangrijk of misschien nog wel belangrijker vond dan ikzelf.

We hielpen elkaar angsten te doorvoelen en kwamen tot intense ervaringen en kraakheldere inzichten. We stimuleerden elkaar om de beste versie van onszelf te zijn. Zo voelde ik me lichter, vrijer en krachtiger worden. Ik ging steviger in mijn schoenen staan.

En zo kwam het moment dat ik er steeds luider iets van ging zeggen als Michael tijdens een traject dag van ‘Scholing in Bewust Creëren’, het persoonlijk ontwikkelingtraject dat we ondertussen samen hadden opgezet, dwars door me heen ging praten terwijl ik nog iets tegen de groep aan het vertellen was.

Daarvoor had ik namelijk altijd de neiging gehad om direct mijn mond te houden als Michael iets te zeggen had. Waar ik gewoonlijk best wel assertief ben, was ik hierin onzeker. Ik ging ervan uit dat wat hij te vertellen had per definitie belangrijker was dan wat ik te vertellen had. Mijn kompas stond kortom niet op mezelf gericht, maar op hem.

Tot er dus een moment kwam dat het me niet meer uitmaakte of het nou wel of niet belangrijker was wat hij te zeggen had, maar ik in ieder geval niet meer rücksichtslos onderbroken wilde worden in mijn verhaal. Dat pikte ik niet meer en dat was best wel even slikken voor Michael.

Want hij was zo gewend de dingen alleen te doen, ingevingen direct door te geven, zelf te sturen naar waar iets heen moest, dat hij er best wel aan moest wennen dat ik meer ruimte in ging nemen. Het pakte uiteindelijk goed uit, we werden gelijkwaardiger en onze relatie verdiepte zich.

En nu kwam ik een paar weken geleden iets soortgelijks tegen bij mezelf; Michael en ik waren deelnemers aan een experimentele trainingsdag waarbij van je verwacht werd dat je jezelf heel kwetsbaar opstelde. Je kwetsbaar opstellen in een onbekende groep is niet iets wat Michael makkelijk doet, daar heeft hij tijd voor nodig. Maar hij kwam er uiteindelijk bij. Hij liet zijn ‘schild’ van groot en sterk zijn en iedereen dragen, zakken en mocht klein zijn. Hij verzachtte en de tranen stonden in zijn ogen. De groep keek hem ontroerd aan.

En het stomme was dat ik me er een beetje ongemakkelijk bij voelde. Kennelijk, besefte ik in een flits, zit ik helemaal niet te wachten op zijn kwetsbaarheid. Terwijl ik die wel gestimuleerd heb. Maar de rol waarin hij steady en rustig blijft wat er ook gebeurt, vind ik kennelijk zo fijn, want veilig, dat ik hem in een groep, liever niet kwetsbaar zie.

En zo zie je maar weer. Denk je het beste met die ander voor te hebben, is dat helemaal niet zo! Want vaak biedt de rol waarin je die ander kent voor jou een bepaalde comfort. Als daarin iets gaat schuiven, vraagt dat ook om een verandering van jou en meestal zit je daar helemaal niet op te wachten!

Voor Michael was het een grote stap om zijn kwetsbaarheid te laten zien in deze groep. Het maakte hem zachter, gevoeliger en nog sensitiever dan hij al is. En in tweede instantie gunde ik hem dat natuurlijk van harte. Net zoals hij het mij gunde om inhoudelijk meer ruimte in te nemen in de groepen die we samen begeleiden.

En zo wordt onze relatie een soort van tennisspel, waarbij we de bal steeds op en neer kaatsen. Een van ons verandert waardoor de balans wegvalt en de ander genoodzaakt wordt om een nieuw evenwicht te vinden. Vervolgens verandert de ander en zo blijft het op en neer gaan.

Dit in beweging blijven met elkaar omdat jezelf constant in beweging bent, maakt je relatie, zeker in eerste instantie, niet per se gemakkelijker. Het vraagt immers van je om je telkens opnieuw te verhouden tot hoe die ander nu is. Maar het houdt je relatie wel levendig, fris en sprankelend. Zo beleven wij dat tenminste. En je kunt zo heel veel verschillende relaties in 1 relatie beleven.

Op dit moment lijken we elkaars ‘beweging’ en elkaars verschillen – we zijn echt eindeloos verschillend – meer te waarderen dan ooit. Daarmee lijkt het erop dat, hoe verder je komt met dit ‘spelletje’, hoe makkelijker en leuker het wordt.

Deze blog wordt geschreven door Petulia van Tiggelen. Samen met haar partner Michael Hulst begeleidt zij mensen met aanhoudende (pijn)klachten, relatieproblemen en zingevingsvraagstukken. Daarnaast ontwikkelden zij het opleidingstraject Scholing in Bewust Creëren. Voor meer informatie zie de website The Present.nu