Nancy Wiltink, vrouw, 56 jaar, verhalenverteller, docent, boswachter

Ik had meer dan vijf jaar last van lage rugklachten. In de zomer, als ik veel beweging (en vakantie) had niet, maar door het jaar heen wel. De pijn was zo ‘nasty’, dat ik geregeld na het avondeten op de bank ging liggen. Dit was dan de enige mogelijkheid om zonder pijn de avond door te komen. Ik heb een druk leven (maar wel leuk).
Op een gegeven moment kwamen mijn rugklachten steeds meer op de voorgrond en kon ik er steeds moeilijker ‘omheen leven’. Vaak werd ik al met een verstijfde rug wakker en waren er rek en strek oefeningen onder een warme douche nodig om de dag te kunnen beginnen. In de avond was ik tot steeds minder in staat, wat ik buitengewoon beperkend vond. Ik had en heb nog veel plannen en wil graag gezond oud worden.

Voor mijn rugklachten ben ik naar de huisarts gegaan en naar de osteopaat, en naar het ‘back & neck centre’ in Amsterdam Zuid. Op aanraden van laatste ben ik gedurende de dag kleine oefeningen gaan doen. Deze hielpen altijd wel even, maar loste niet fundamenteel iets op. Bovendien vond ik het moeilijk om dit vol te houden. Ook heb ik nieuwe stoelen gekocht. Die zaten beter maar dat was het dan wel.

Het keerpunt kwam na drie gesprekken met mental coach Michael Hulst, over mijn beperkende gedachten. Het was voor mij erg verrassend dat we een gesprek gingen voeren; ik ging naar hem toe vanwege mijn rugklachten en dacht dat hij iets fysieks zou gaan doen.
In het gesprek kwam ik erachter dat ik altijd het gevoel heb, dat ik het moet ‘weten’. Ik ben de oudste van vier kinderen, ben intelligent, heb gestudeerd en vond dat ik het verplicht was aan de wereld om mij heen om het in elke situatie altijd te weten en het beste te doen. De lat lag hoog. In de verhalen die ik vertel als verhalenverteller hield ik ervan als er niet een eenduidige, starre ‘waarheid’ inzat. Maar voor mijzelf mocht dat niet. Ik moest het altijd weten en het beste doen. Ik besefte, dat ik mijzelf geen ruimte gaf om dingen te laten ontstaan en altijd en overal controle over wilde hebben. Ik zag in dat als ik werkelijk iets nieuws wilde ontwikkelen, ik de controle los moest laten.
Door dit onder ogen te zien (overigens veel lastiger dan dagelijkse fysiotherapie) loste de pijn als het ware vanzelf op. En het mooie is, ik kreeg er zelfinzicht bij cadeau.

Een holistische kijk op dit soort langdurige klachten die niet vanzelf overgaan, is wenselijk. Dit zit nu in de hoek van spiritueel gezweef, terwijl ik erachter ben gekomen (door toeval!!) dat er wel degelijk iets aan te doen is met behulp van aandacht voor de psychische kant. Mijn rugklachten zijn verdwenen terwijl mijn huisarts daarover zei: ‘slijtage, leer er maar mee leven.’ Als ik dat gedaan had, lag ik wellicht nu nog steeds elke avond op de bank.

Over mijn verhaal is een film gemaakt. Deze is op You-tube te bekijken.