Joyce, 33 jaar, redacteur.

In oktober 2016 was ik niet meer in staat naar mijn werk te gaan vanwege een burn-out. In de aanloop naar de burn-out voelde ik me erg afgescheiden van anderen, ging ik contact uit de weg en was ik erg rigide in hoe de dingen moesten lopen. Alles moest op mijn manier, ik had geen ruimte in mijn hoofd voor flexibiliteit. Ik ben naar de huisarts gegaan met het idee dat ik een aan autisme verwante stoornis zou kunnen hebben. Ik ben doorverwezen naar de psycholoog voor een onderzoekstraject. De burn-out en de start van dat traject liepen gelijk op.

Klachten waardoor ik niet meer aan het werk kon, waren het hebben van geen concentratie,suizende oren, tintelende wangen en gespannen kaken als ik me mentaal ook maar iets inspande. Erg emotioneel, moe en wollig in mijn hoofd. Interactie kostte veel energie. Ik was niet meer in staat werk te verzetten en deel te nemen aan sociale activiteiten.

De burn-out was vier maanden ernstig, daarna ging het zes maanden richting herstel.
De huisarts heeft me doorverwezen naar de psycholoog en ik stond onder observatie bij de Arboarts.
Het keerpunt was voor mij de deelname aan een ‘Talenttraject’ bij een mental coach, tevens Yogadocent en veranderdeskundige. Zij hielpen me naar mijn eigen denkprocessen, gewoontes en overtuigingen te kijken. Zo kon ik bijvoorbeeld ervaren dat bepaalde negatieve gedachten een directe fysieke reactie in mijn lijf veroorzaakte. Zoals spanning op mijn borst, een dichtgeknepen keel of een straktrekkende nek.

Als je zo heel sterk merkt wat een negatieve gedachte direct met je lichaam doet, dan kun je nagaan wat voor dieperliggende fysieke effecten er zijn die je niet direct waarneemt. Naar mijn idee ligt daar de oorsprong van meer chronische klachten, die misschien wel fysiek verklaart en bestreden kunnen worden, maar met die bestrijding is de oorsprong nog niet aangepakt.

Zo begon mijn herstel door het observeren van de samenwerking tussen lichaam en geest. Ik ervoer hoe ik in mijn lichaam spanning opbouwde en welke overtuigingen, die niet op ‘waarheid’ bleken te berusten, daaraan ten grondslag lagen. Een aan autisme verwante stoornis bleek ik niet te hebben. Ik ging beter voelen wat ik nodig had en kreeg ook weer het zelfvertrouwen om daarnaar te handelen.

In de traditionele gezondheidszorg ligt de focus teveel op symptoombestrijding. Neem bij aanvang de tijd om de mens meer in zijn geheel te bekijken, dit zal aan het eind van de rit tijd en kosten besparen omdat de kans groter is dat het probleem dat aan de kern van de klachten ligt wordt aangepakt.